μιλώντας για την κοιλιοκάκη χωρίς να νιώθεις ότι βγάζεις λόγο.

Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία μετά τη διάγνωση είναι το να το εξηγήσεις στους άλλους. 

Δεν θέλεις να το δραματοποιήσεις ή να φανεί ιδιοτροπία ή να κάθεσαι να εξηγείς τα πάντα σχετικά με τα έντερα σου σε κάποιον που μόλις σου προσέφερε ένα μπισκότο. Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζονται μακροσκελείς εξηγήσεις. Το απλό λειτουργεί καλύτερα. 

Μπορείς να πεις: 

  • «Έχω κοιλιοκάκη, επομένως δεν μπορώ να φάω καθόλου γλουτένη». 
  • «Δεν είναι αλλεργία, αλλά πρέπει να αποφεύγω ακόμη και τις μικρές ποσότητες». 
  • «Είμαι καλά, απλώς χρειάζομαι τρόφιμα χωρίς γλουτένη». 

Οι περισσότεροι άνθρωποι καταλαβαίνουν περισσότερα από όσα νομίζεις. Και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν συνήθως χρειάζεται απλώς να το ακούσουν μία ή δύο φορές. 

βοηθώντας φίλους και οικογένεια να καταλάβουν. 

Οι κοντινοί σου άνθρωποι συνήθως θέλουν να βοηθήσουν, απλά δεν γνωρίζουν πάντα πως. Γι’ αυτούς χωρίς γλουτένη μπορεί να σημαίνει: όχι ψωμί, όχι ζυμαρικά, ίσως όχι και κέικ. 

Βοηθάνε οι ξεκάθαρες απαντήσεις σχετικά με το τι είναι πιο σημαντικό. Μπορείς να εξηγήσεις τα εξής: 

  • τα ψίχουλα μπορεί να είναι πρόβλημα 
  • το να μοιράζεσαι εξοπλισμό κουζίνας μπορεί να είναι πρόβλημα  
  • σάλτες και μαρινάδες μπορεί να περιέχουν γλουτένη 
  • το “έλα μια σταλίτσα μόνο” δεν είναι εντάξει 

Θυμήσου: οι άνθρωποι με τον καιρό μαθαίνουν. Το πρώτο γεύμα μπορεί να είναι μπέρδεμα. Το πέμπτο συνήθως δεν είναι. 

τρώγοντας έξω χωρίς να νιώθεις άγχος όλη την ώρα. 

Τα εστιατόρια μπορεί να μοιάζουν σαν την απόλυτη δοκιμασία υπομονής. 

Τα μενού δεν γράφουν πάντα όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζεις. Το προσωπικό δεν κατανοεί πάντα τι πραγματικά σημαίνει “χωρίς γλουτένη”. Και το να κάνεις ερωτήσεις ίσως σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τους αργοπορεί. 

Κι όμως όχι. 

Το φαγητό έξω γίνεται πιο εύκολο με την εξάσκηση. Μερικές συνήθειες βοηθούν πολύ: 

  • έλεγξε το μενού στο διαδίκτυο πριν πας 
  • επίλεξε μέρη που προσφέρουν επιλογές χωρίς γλουτένη 
  • κάνε ερωτήσεις ήρεμα και καθαρά 
  • μην φοβάσαι να επαναλάβεις την ερώτηση αν χρειαστεί 

Είναι εντάξει να ρωτήσεις: 

  • “Μπορείτε παρακαλώ να ελέγξετε εάν αυτό περιέχει γλουτένη;” 
  • “Η προετοιμασία αυτού γίνεται ξεχωριστά;” 
  • “Έχω κοιλιοκάκη, γι’αυτό χρειάζεται να είναι εντελώς χωρίς γλουτένη” 

όταν οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν (και πώς να το χειριστείς). 

Κάποια στιγμή όλο και κάποιος θα πει “Ωω, έλα τώρα!! Μια δαγκωνίτσα δεν θα βλάψει”. Μπορεί να είναι εκνευριστικό, ειδικά όταν δεν έχεις όρεξη να τα εξηγείς όλα από την αρχή. Όμως είναι σημαντικό να έχεις σταθερότητα σε όσα ξέρεις ότι είναι σωστά για εσένα: “Με αρρωσταίνει, έτσι δεν μπορώ να το φάω.” 

Οι άνθρωποι που νοιάζονται για σένα θα καταλάβουν. Η υγεία σου δεν είναι προς συζήτηση. 

δεν συμβαίνει μόνο σε εσένα. 

Μερικές φορές μπορεί να νιώθεις ότι είσαι το μοναδικό άτομο που πρέπει να λογαριάζει τόσο πολύ το φαγητό του. 

Κι όμως δεν είσαι. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με κοιλιοκάκη και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν μάθει τα ίδια πράγματα: γίνεται όλο και πιο εύκολο, οι άνθρωποι μαθαίνουν, η ρουτίνα βοηθάει και η αυτοπεποίθηση αυξάνεται  (το ορκιζόμαστε). 

Στην αρχή όλα μοιάζουν βουνό. Αργότερα, γίνονται απλά μέρος της ζωής σου. 

η ζωή χωρίς γλουτένη δεν έχει να κάνει με τα όρια, έχει να κάνει με το να ξέρεις τι χρειάζεσαι. 

Μπορείς να ταξιδέψεις, να πας σε εστιατόρια, σε πάρτι, να φας με φίλους και να απολαύσεις το φαγητό. Απλώς το κάνεις με λίγη περισσότερη επίγνωση. Και αυτή η επίγνωση γίνεται δύναμη. 

Μαθαίνεις να ρωτάς. Μαθαίνεις να σχεδιάζεις. Μαθαίνεις να μιλάς ανοιχτά. Μαθαίνεις τι χρειάζεσαι και πώς να κάνεις χώρο γι' αυτό. 

Αυτό είναι ανεξαρτησία.