Jaka jest różnica między alergią na pszenicę a celiakią?

Można ją również postrzegać jako chorobę autoimmunologiczną spowodowaną przez gluten zawarty w ziarnach pszenicy, orkiszu, żyta, jęczmienia, kuskusu i zielonego orkiszu. Oprócz glutenu jako antygenu przesłanką do rozwoju nietolerancji glutenu są predyspozycje genetyczne i dalsze, częściowo jeszcze nieznane, czynniki. Celiakia należy do najbardziej rozpowszechnionych chorób przewlekłych na świecie. W Europie, Afryce Północnej i na obszarach, gdzie większość populacji jest pochodzenia europejskiego (Australia, USA, Kanada) częstość występowania celiakii wynosi około 1%. Jedyną potwierdzoną naukowo terapią jest ścisła dieta bezglutenowa do końca życia.

Alergia na pszenicę  jest choroba wywołująca reakcję obronną organizmu na różne białka pszenicy. Uczulenie drogą oddechową poprzez wdychanie pyłu zbożowego prowadzi do tak zwanej astmy piekarskiej. Jeśli jednak z powodu spożywania pszenicy uczulenie występuje w układzie żołądkowo-jelitowym może to prowadzić do klasycznej alergii pokarmowej typu lgE. U dzieci pszenica jest jednym z sześciu głównych alergenów. U dorosłych alergia ta występuje rzadziej, ponieważ w większości przypadków ustępuje ponownie, zanim dzieci osiągną wiek szkolny. Podobnie jak w przypadku celiakii, jedyną skuteczną terapią jest ścisłe unikanie wyzwalającego alergenu, przy czym ze względu na podobieństwo alergenów bardzo często należy wyeliminować nie tylko pszenicę, ale także dziką pszenicę, pszenicę durum, mały orkisz, płaskurka, kamut, dziki orkisz, orkisz i zielony orkisz.

W przypadku alergii na pszenicę należy przede wszystkim unikać pszenicy, w przypadku celiakii należy ściśle unikać wszystkich rodzajów zbóż zawierających gluten (pszenica, jęczmień, żyto, orkisz, pszenżyto, płaskurka, zielony orkisz, mały orkisz, bulgur, kuskus).