Owies: odkrycie długo niedocenianego ziarna

Owies przez długi czas był wyłączony z diety osób chorych na celiakię. Badania naukowe i eksperci w zakresie celiakii dowiedli jednak, że owies w dobrze dozowanych ilościach stanowi cenny element pożywienia. Doskonale uzupełnia dietę bezglutenową.

 Przez wiele stuleci owies był głównym pożywieniem populacji Europy Środkowej. W średniowieczu było to najbardziej rozpowszechnione zboże.  Dziś nabiera ono całkiem nowego znaczenia. Odgrywa niebagatelną rolę w diecie osób, dbających o zdrowie i zbilansowane odżywianie. Sportowcy cenią jego walory energetyczne. Co więcej, owies jest podstawowym składnikiem diety bezglutenowej, ponieważ pozwala urozmaicić i uzupełnić codzienne menu. Każdy zna wspaniały smak płatków owsianych. Nie każdy jednak wie, że owies to nie tylko składnik owsianki, ale także różnych kremów. Otręby znajdują również szerokie zastosowanie w niskokalorycznych dietach. Natomiast mąka owsiana, bogata w wiele substancji odżywczych, nadaje smak wypiekom (pieczywo, ciasteczka, etc).

Owies jest cennym źródłem witamin z grupy B, cynku, żelaza, magnezu, białka i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Zawiera też duże ilości błonnika, który daje poczucie sytości i - dzięki szczególnej strukturze skrobii - jest dobrze przyswajany przez organizm. Ziarna owsa są również bogate w beta-glukany, które obniżają poziom cholesterolu we krwi, a tym samym zmniejszają ryzyko wystąpienia chorób serca. Ponadto, zawarte w nich kwasy: oleinowy i linolowy regulują działanie niektórych narządów, takich jak mózg i siatkówka, a także chronią przed chorobami sercowo-naczyniowymi.

Osoby cierpiące na celiakię, które zamierzają włączyć do swojej diety produkty na bazie owsa, powinny zwrócić szczególną uwagę na pochodzenie tego zboża. Owies naturalnie wolny od glutenu, może zostać zanieczyszczony przez zawierające go ziarna podczas hodowli, transportu lub przetwarzania. „Ważna jest absolutna czystość owsa, bowiem tylko wtedy będzie mu można przypisać znak produktów bezglutenowych (przekreślony kłos)”, wyjaśnia Gloria Scarparo. Problem zanieczyszczenia owsa - jak wskazują praktyki wielu krajów Europy Północnej - może zostać skutecznie rozwiązany poprzez kontrolę całego łańcucha dostaw żywności. Należy bezwzględnie przestrzegać zasad oddzielania owsa od pszenicy, żyta i jęczmienia. Tylko wtedy owies, wprowadzony do obrotu, będzie czysty (pozbawiony glutenu), a co za tym idzie będzie można go wykorzystać do produkcji bezglutenowej żywności. Zawartość glutenu w produktach na bazie owsa w świetle prawa nie może przekroczyć 20 ppm (20 mg na kg). Owies wykorzystywane przez Schär jest w pełni bezpieczny. „Aby upewnić się, że owies jest rzeczywiście pozbawiony zanieczyszczeń, kontrolujemy uprawy na polach i przeprowadzamy kontrole w młynach. Poddajemy również produkt szeregowi ukierunkowanych analiz”, wyjaśnia Virna Cerne.

Od ponad 30 lat Schär wytwarza bezglutenową żywność. Niezmiennie dba o najwyższą jakość i bezpieczeństwo oferowanych produktów.

W 2003 roku Schär stworzył w parku naukowo-technologicznym w Trieście jeden z najważniejszych ośrodków naukowych we Włoszech i na świecie. To elitarny ośrodek, specjalizujący się wyłącznie w innowacyjnych produktach oraz badaniach nowych surowców, w tym owsa.

„Przeprowadzamy ścisłe kontrole całego łańcucha dostaw żywności - od pól uprawnych po młyny. Chcemy w ten sposób upewnić się, że nasza żywność jest całkowicie wolna od glutenu.” Virna Cerne.

W Skandynawii już od lat produkuje się czysty owies. Stanowi on integralną część sektora rolnego, a także podstawowy składnik diety osób cierpiących na celiakię. Komitet Naukowy Fińskiego Stowarzyszenia Osób z Celiakią już w 1997 r. dopuścił zastosowanie owsa w żywności bezglutenowej dla dorosłych.

353 kalorie na każde 100 gramów - dlatego jest wybierany przez sportowców. Owies to potężne źródło energii.

50 gramów: osoby nietolerujące glutenu mogą spożywać do 50 gramów owsa dziennie, bez ryzyka żadnych powikłań.

12% białka: owies zawiera znacznie więcej białka niż inne zboża.

Nietolerancja aweniny
Owies zawiera aweninę, prolaminę zbudowaną z wielu łańcuchów polipeptydowych, które przypominają łańcuchy obecne w zbożach zawierających gluten. Niewielki odsetek osób z celiakią może być nadwrażliwy na aweninę.